Vrijdag 22 mei 2009

Een dagboek kan bedoeld zijn voor heel serieuze momenten, maar gelukkig mag er ook een hoop onzin in. En dat is vandaag wel even mijn bedoeling! Ik kies er liever voor om mijn columns iets serieuzer te nemen, en hier maar eens even de draak te steken met mezelf en soms misschien met anderen. Zonder beledigend te willen zijn, begrijp me goed.

Vandaag was weer zo'n hectische, ken je dat? Up en down, met gemak een paar keer per dag! Jantje lacht en Jantje-zou-wel-willen-huilen. Gelukkig is daar dan altijd weer het moment van het relativeren, en dat komt meestal net op tijd. Met een flinke dosis humor is het soms zo fijn om een eind te maken aan het vele gekrakeel in je hoofd en in je omgeving. Met muziek, een hoop lol en een glaasje wijn wordt het al een stuk eenvoudiger om jezelf niet al te serieus te nemen.

Zo baalde ik bijvoorbeeld dat mijn nieuwe mobiel er nog niet is. Mijn nummer is al wel overgezet, want mijn oude mobiel zegt: 'sim inactief'. En dat is even balen, want er ging iets mis met de provider waardoor de nieuwe mobiel met abonnementje nog niet in huis is. Niemand kan me meer bereiken! De kinderen niet, collega's niet, mijn broertje die vandaag jarig is niet, vrienden niet, en ook de mensen op mijn nieuwe website-je niet! Hahaahha, Helma, net of er iemand al zou bellen met vragen, grapjas.

Volgende week zal ik hem ergens ontvangen. Even niet bereikbaar dus. Maar is dat dan zo erg eigenlijk? Denk er eens over na: tien jaar geleden had ik niet zo'n ding! Ben ik dan echt zo'n muts dat ik hecht aan een mobiel? Schijnbaar... Toch tijd om eens na te denken over de invulling van de dag van morgen! :-)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Zondag 23 augustus 2009

De zomer loopt op zijn einde. Wat was het prachtig! Ik denk dat veel mensen weer genoten hebben. Een hoop gedoe op de campings, overvolle zwembaden, stekende wespen, bier dat alweer op is, klamme warmte in de tenten, volgeboekte hotels en vliegtuigen die weigeren op te stijgen. Ik ben thuisgebleven. En heb me kostelijk vermaakt met een hoop luie dagen. Ik deed alleen datgene waar ik zin in had. En dat was niet zoveel. Soms bekroop me het gevoel dat ik me nuttig moest maken in en om huis, maar niets leek me te boeien. Ik was hoofdzakelijk vegetatief, en nauwelijks in staat om leuke uitjes te plannen. Ik vond het wel best. Was het leven de afgelopen twaalf maanden van mij? Nee, niet echt: ik werd geleefd, door het verwerken van een korte en heftige relatie, de kinderen die veel doormaakten, enz. enz.

Nee, deze vakantie was van mij. Voor het eerst. Ik denk dat de therapie die ik aan het begin van dit jaar volgde - onderzoek in mijn bewustzijnsruimte - er aan bijgedragen heeft dat ik me kon laten gaan. Tot stilstand. Eindelijk en voor het eerst.